اومده بودم یه چیزی بنویسم ولی صدای رعد و برق و بارون و صدای باد لای برگ درختها همه چیزو از یادم برد.

بر عکس خیلی ها عاشق صدای رعد و برقم.

واقعا صدای قشنگی داره. پر ابهت و در عین حال امیدوار کننده.

همییشه از بچگی رعد و برق که می زد می پریدم پشت پنجره تا یه بار هم که شده نورشو ببینم و ببینم واقعا مثل توی کارتونا و فیلمها شاخه شاخه هست؟ سفیده؟ زرده؟ آبیه؟ چه رنگیه؟ آخه تو هر کارتونی به یه رنگ بود.

وقتی اولین قطره های بارون می خوره به زمین و بوی خاک بلند میشه امکان نداره پنجره ها رو باز نکنم.

 رگبار رو بیشتر دوست دارم چند لحظه میاد. همه جا رو بهم می  ریزه و می ره و بعد خنکی و بوی تازگی هست که می مونه.

این قسمت از خلقت خدا رو واقعا دوست دارم